Museum of Fine Arts of Asturias

Kijk aan uw rechterhand naar de gevel van bleke steen met hoge rechthoekige ramen, smeedijzeren balkons en een statige gewelfde deuropening die verschillende historische huizen samenvoegt tot één museum.

Vanaf waar u staat, ziet dit gebouw er harmonieus uit... bijna hoffelijk. Maar het Museum voor Schone Kunsten van Asturië is in werkelijkheid een hoofdkwartier van overleving.

Dit is het belangrijkste kunstmuseum in Asturië, verspreid over drie oude stadspanden: het Palacio de Velarde, de Casa de Oviedo-Portal en de latere uitbreiding door de Casa de Solís-Carbajal. En dit adres is van belang voor meer dan alleen kunst. Tijdens de Oktoberrevolutie van negentienvierendertig werd dit blok het epicentrum van het centrum van Oviedo. Brand en dynamiet verwoestten een groot deel van de omgeving, waaronder de universiteit en het Campoamor-theater die we al zijn tegengekomen. Het Palacio de Velarde overleefde het bijna door een wonder, en de steen in de buurt draagt nog steeds het soort bewijs dat steden zelden etaleren... kogelgaten, klein en hardnekkig.

Toen het museum op negentien mei negentien tachtig werd geopend, begon het niet met één grote aristocratische verzameling. Het begon met zoekacties. Emilio Marcos Vallaure en zijn rechterhand, Toto Castañón, gingen op jacht door sombere kantoren, stoffige opslagruimtes en vergeten hoeken van openbare gebouwen, zelfs het Hotel Reconquista, om schilderijen te redden die uit het zicht waren geraakt. Het waren geen flitsende helden. Het waren curatoren, catalogiseerders en verzorgers - het soort mensen dat een cultuur redt door dingen goed op te schrijven, de juiste kast te openen en te weigeren het goede spul te laten verdwijnen.

Dat geduldige speurwerk bouwde een collectie van bijna vijftienduizend werken op, waarvan er ongeveer achthonderd permanent worden tentoongesteld. Binnen vindt u Goya, El Greco, Picasso, María Blanchard, José de Ribera, Vlaamse en Italiaanse altaarstukken - beschilderde kerkschermen bestaande uit vele panelen - samen met Asturische schilders, beeldhouwkunst, fotografie, glas en keramiek. Sommige industriële kunsten zijn heerlijk lokaal: een glasfabriek die hier vertegenwoordigd is, hielp de vorm van de sidra-fles te creëren die Asturië nog steeds uit het hoofd kent. Zelfs de cider heeft een kunsthistorisch hoofdstuk.

Het juweel waar veel inwoners stilletjes over opscheppen is El Greco's Apostolado de San Feliz, een van de slechts drie complete apostelseries van hem die ter wereld bewaard zijn gebleven. En hier is het kleine detail dat de meeste bezoekers missen: sommige namen die op de doeken zijn geschilderd, komen niet overeen met de heiligen die daadwerkelijk worden getoond, omdat iemand in de achttiende eeuw ze onjuist labelde, en restaurateurs de fout als onderdeel van de eigen biografie van het werk hebben behouden.

Als u de app bekijkt, geeft Murillo's San Fernando u een voorproefje van de Spaanse barokkracht van het museum. En die kracht bleef groeien. In tweeduizendvijftien, na acht jaar van onderbroken werkzaamheden en de ontdekking van Romeinse en middeleeuwse resten, opende architect Francisco Mangado een uitbreiding die de ruimte van het museum bijna verdubbelde. De grootste verrassing bevond zich ondergronds: een preromaanse fontein uit de achtste of negende eeuw. Mangado herontwierp het project zodat dat verborgen stuk waterbouwkunde bezoekers in de vestibule kon begroeten in plaats van opnieuw begraven te worden.

Dus ja, dit museum beschermt schilderijen. Maar het bewijst ook dat een stad haar ziel alleen behoudt wanneer iemand het langzame, weinig glamoureuze werk van redding verricht. En als kunstwerken gered moesten worden, dan golden de verhalen eromheen ook... wat ons, op ongeveer een minuut lopen, bij het Valdecarzana-Heredia-paleis brengt, waar status ooit hielp bepalen welke verhalen werden opgepoetst en welke in het stof bleven liggen. De toegang hier is gratis, en als u van plan bent terug te komen, houd er dan rekening mee dat het meestal op maandag gesloten is, met op de meeste andere dagen gespleten openingstijden en kortere openingstijden op zondag.

Een werk uit de moderne Asturische schilderijencollectie van het museum, dat de regionale kunst vertegenwoordigt die de collectie Oude Meesters aanvult.