En kijk... we zijn aan het einde van onze wandeling, maar Oviedo is daarmee nog lang niet “af”.
Je liep van groene paden naar strakke stenen gevels, van het geroezemoes van de markt naar de stilte van een kapel. Van klaslokalen en paleizen naar reliekhouders: dat zijn schrijnen, speciale kisten waarin heilige voorwerpen worden bewaard, alsof je het hart van de stad in bewaring geeft.
Oviedo is keer op keer door elkaar geschud, opgelapt en opnieuw uitgevonden... door toewijding, door ambitie, door schade, en door de vaste handen van mensen die weigerden het verleden weg te laten glippen.
Misschien is dat wel het mooiste hier: het voelt nooit als een museum achter glas. Het leeft. De klokken, de versleten drempels, de koffielucht die door oude straten trekt, de stille waardigheid van kloosters en torens... je merkt dat dit een spiritueel centrum van gewicht was, en dat die zwaarte er nog steeds is.
Als je straks de oude stad uitloopt, onthoud dit: in Oviedo zit overleven niet verstopt in de stenen... het is precies het verhaal dat die stenen vertellen.
