Kijk recht voor je naar de hoge, smalle gevel met warme geel-oranje tinten en een grote driehoekige top - naast de stoep, waar soms zelfs een scooter voor geparkeerd staat, kun je deze kerk haast niet missen!
Stel je nu eens voor dat je in het bruisende Modena van de late middeleeuwen loopt; hier, op dit stukje van de Via Emilia, stond rond de veertiende eeuw alleen maar een kale lap grond en een poortje: Porta Saliceto. Toen trokken de Carmelitische monniken met zwierige pij en sandalen deze kant op, klaar om een eigen plekje en een nieuw heiligdom te bouwen - en dat was het begin van wat jij nu voor je ziet! Ah, maar zo simpel ging dat natuurlijk niet: de grond hoorde bij de parochie van San Giovanni Evangelista, onder de abdij van San Pietro. De benedictijnen, bekend om hun strakke ordening (en misschien ook hun liefde voor een goed stukje kaas), waren daar niet blij mee toen de Carmelitische broeders uitgerekend hier hun tent opzette. 'Een klein geschil', zullen we maar zeggen, brak uit… Tot de bisschop als vredestichter verscheen. Na wat schikkingen - of misschien een stevige schaal tortellini erbij - kwam er vrede: de broeders mochten hun kerk bouwen, op voorwaarde dat er een vergoeding naar de oorspronkelijke eigenaar ging. Iedereen gelukkig? Nou, bijna!
Al vanaf het begin bleek de kerk een hit. Niet alleen als spiritueel adres, maar ook als ultieme selfieplek van de veertiende eeuw - inwoners wilden zó graag dichtbij deze kerk rusten, dát zelfs beroemdheden uit de tijd hier hun laatste plekje kozen. Zo gaf dokter Jacopino Cagnoli in zijn testament de opdracht om naast de kerk begraven te worden. Kun je je voorstellen dat ze hier vroeger met een brandende fakkel zijn naam fluisterden tussen de graven?
Eeuw na eeuw groeide en bloeide deze kerk. Ze kreeg een upgrade die de gemiddelde keukenrenovatie in Modena doet verbleken: grootse restauraties, een nieuwe vloer, een crypte onder het koor om geheimzinnige schatten of botten in te bewaren (wie weet!), plus een flinke uitbreiding zodat nog meer mensen konden komen luisteren naar de preken en koorzangen. In de zestiende eeuw kreeg de kerk zelfs een toren, zodat de bellen tot aan de markten te horen waren - gratis wekservice voordat er wekkerapps bestonden.
In de loop der tijd werd de kerk flink aangepakt door beroemde kunstenaars en architecten. Pietro Barabani ontwierp het klooster dat aan de kerk grenst. Grote namen als Mattia Preti en Girolamo Curti maakten frisse fresco's vol zingende engelen, hemelhelden en Madonna’s met een flair waar zelfs een moderne influencer jaloers op zou zijn. Nog wat verder werd de kerk verrijkt met een bijzonder houten altaar uit 1660, zorgvuldig uit hout gesneden, en later zelfs een indrukwekkend marmeren altaar.
En let op, want de geschiedenis heeft haar gulle hand vol verrassingen: tijdens een grote stadsverandering in de achttiende eeuw moest een andere, oudere parochiekerk verdwijnen - en toen kreeg deze plek de naam San Biagio en Carmine, als knipoog naar het verleden en eerbetoon aan de toekomst.
Maar zelfs een stoere kerk als deze kent zijn drama’s en spanning. Tijdens de Franse overheersing en de wil van hertog Ercole III d’Este moesten de monniken het veld ruimen en werd het klooster gesloten. De kerk bleef - maar stond een tijdlang als een vergeelde ansichtkaart te wachten op een nieuwe kans. Restauraties volgden, telkens weer, zoals een tv-reeks met cliffhangers. Zelfs in de moderne tijd kreeg de kerk een flinke klap: tijdens de aardbeving in 2012 raakte het gebouw zo zwaar beschadigd dat de deuren jarenlang dichtbleven. De stilte in de kerk was ineens oorverdovend.
Pas in 2023 werd San Biagio weer gewekt uit haar lange slaap. Stel je voor: na al die eeuwen, na al het getokkel op houten orgelpijpen, al die kleurrijke schilderijen en geheime fluisteringen in het marmeren spreekgestoelte - mag de kerk opnieuw schitteren, als een feniks tussen de bakstenen.
Dus kijk nog eens goed naar die gevel: de classicistische lijnen, het hoge venster dat licht de zaal in stuurt, en stel je de verhalen voor die zich hier achter verscholen. Van pittige discussies met benedictijnen, tot nachtelijke renovaties, koninklijke bevelen en zelfs een mini-hotel voor beroemde inwoners van Modena. Elk detail zucht van de geschiedenis! En wie weet… hoor jij straks bij het inlopen van de kerk niet alleen het knarsen van je eigen schoenen op de stenen vloer, maar een piepkleine echo van engelenzang uit de tijd van Mattia Preti. Maar wees gerust, spoken zijn er niet meer - alleen de beste verhalen van Modena!
