Kijk eens omhoog, links van je. Dat dramatische gevaarte dat boven Edinburgh uittorent, bovenop die donkere rotsheuvel, is Edinburgh Castle. Het lijkt net een enorm stenen schip dat op een klif is vastgeankerd, met muren die zich als een dikke riem om de rots heen krullen. Bovenop prikt het van de torens en kantelen, dat zijn die getande randjes waar verdedigers vroeger achter dekking zochten. Als je een beetje knijpt met je ogen, zie je er bijna een ridder bij die speurt naar indringers… of gewoon naar iets eetbaars.
Deze plek houdt al ruim elfhonderd jaar de boel in de gaten. En ja hoor: het kasteel staat bovenop een vulkaan. Geen zorgen, die is al lang uitgeblust; het vuur zit tegenwoordig in de verhalen, niet in de lava. Hier liepen krijgers, koninginnen, koningen en ook heel gewone mensen rond, allemaal met hun eigen plannen en problemen.
Het eerste koninklijke kasteel verscheen hier in de elfde eeuw, in de tijd van Malcolm de Derde. Daarna was het tegelijk paleis en vesting, een beetje als een Schots Zwitsers zakmes: handig voor bijna alles.
Rustig is het lang niet altijd geweest. Het kasteel is in totaal zesentwintig keer aangevallen en wordt vaak het meest belegerde plekje van Groot-Brittannië genoemd. Bij sommige belegeringen raakte het water op en lieten verdedigers emmers langs de steile rotswand zakken. Binnen vind je nog een paar oude overlevers: St Margaret’s Chapel, het oudste gebouw van Edinburgh, het Royal Palace en de Great Hall uit de vijftienhonderd.
Later was dit ook een militair bolwerk, wapenopslag, schatkamer en zelfs gevangenis. En het bewaart de Honours of Scotland: de oudste kroonjuwelen van Groot-Brittannië. Tegenwoordig hoor je eerder een ceremonieel kanonschot dan echte strijd.
Jaarlijks komen er meer dan twee miljoen bezoekers. Het kasteel vormt ook het decor voor de Royal Edinburgh Military Tattoo, een groot spektakel met militaire muziek, doedelzakken en strak marcherende formaties. Klaar voor het volgende hoofdstuk? Vooruit, op naar de volgende stop.
