Wycieczka audio po Warszawie: Podróż przez historyczne zabytki!

Cześć! Witaj w Nowym Świecie! Czy jesteś gotowy na podróż przez tę historyczną ulicę w Warszawie? Nowy Świat to jedna z głównych szlaków historycznych miasta. Ciekawe, prawda? Ta wspaniała ulica jest częścią Traktu Królewskiego, który biegnie od zamku królewskiego i Starego Miasta aż do rezydencji królewskiej króla Jana III Sobieskiego w Wilanowie. Niesamowite, ile historii przebiega przez tę jedną ulicę! Nowy Świat rozciąga się od Placu Trzech Krzyży na północ, przecinając Aleję Jerozolimskie i ulicę Świętokrzyską. W pobliżu kampusu Uniwersytetu Warszawskiego i pomnika Mikołaja Kopernika zmienia się w Krakowskie Przedmieście, które prowadzi aż do Zamku Królewskiego na Placu Zamkowym. Na południowym końcu, przy Placu Trzech Krzyży, Nowy Świat zamienia się w Aleję Ujazdowską, a później w ulicę Belwederską i Sobieskiego, by dotrzeć do Wilanowa. Przed 16. wiekiem, Nowy Świat był głównym szlakiem prowadzącym do licznych pałaców arystokratycznych i wsi na południe od Warszawy. Nazwa ulicy pojawiła się w 17. wieku wraz z rozwojem miasta. Pod koniec 18. wieku pola wzdłuż Nowego Świata zostały kompletnie zurbanizowane, głównie drewnianymi pałacami i dworami. Wówczas ulica była wybrukowana kamieniami polnymi. W czasach napoleońskich, Warszawa wzrosła znacznie, a Nowy Świat był niemal całkowicie przebudowany. Drewniane dwory ustąpiły miejsca kamiennym i ceglanych budynkom, głównie trzypiętrowym w stylu neoklasycznym. Pod koniec 19. wieku budynki zostały rozbudowane, a Nowy Świat stał się jedną z głównych ulic handlowych Warszawy. Ulica była również jedną z najbardziej uczęszczanych, pełną sklepów i restauracji, które przyciągały zarówno warszawiaków, jak i turystów. Większe nowe budynki zastąpiły wcześniejsze, zmieniając charakter ulicy. Podczas powstania warszawskiego (sierpień-październik 1944 roku), Nowy Świat został niemal całkowicie zniszczony. Niemcy zburzyli większość pięknych budynków, ponieważ była to jedna z najważniejszych ulic w centrum miasta. Po zakończeniu wojny podjęto decyzję o odbudowie Nowego Świata. Ponieważ przywrócenie stanu przedwojennego w stylu secesyjnym okazało się zbyt kosztowne, zdecydowano się na przywrócenie wyglądu z początku XIX wieku. Rekonstrukcję ulicy po wojnie nadzorował architekt Zygmunt Stępiński. Dziś Nowy Świat jest pełen sklepów, restauracji i kawiarni. Jest uważany za prestiżowe miejsce, gdzie znajdziesz ekskluzywne marki. Czy jesteś gotowy, aby odkryć więcej tajemnic Nowego Świata i naszego pięknego miasta? Chodźmy dalej!

Pałac Staszica to siedziba Polskiej Akademii Nauk. Ale wiesz, jak to się zaczęło? Wszystko zaczęło się w 1620 roku, gdy król Zygmunt III polecił zbudować małą kapliczkę prawosławną jako miejsce pochówku dla byłego cara Wszechrusi Vasila IV i jego brata Dmitry'ego Szujkowskiego, którzy zmarli w polskim więzieniu po schwytaniu kilka lat wcześniej podczas wojny polsko-moskiewskiej w latach 1605-18. Jednak mieszkańcy stolicy byli głównie katolikami, protestantami lub wyznawcami judaizmu, dlatego nie było dużej potrzeby kaplicy prawosławnej. W 1668 roku kaplicę przekazał zakonowi dominikańskiemu, który zajmował się opieką nad budynkiem do 1808 roku. Ale teraz pozwól, że opowiem Ci coś zabawnego. W 1818 roku budynek kupił Stanisław Staszic, znaczący przedstawiciel polskiego Oświecenia. Wiecie, co zrobił? Zlecił gruncie przewrócone prace renowacyjne! A na czele zespołu architektów stanął Antonio Corazzi, który zaprojektował pałac w stylu klasycystycznym. Po przebudowie, Staszic podarował budynek Towarzystwu Przyjaciół Nauk, pierwszemu polskiemu stowarzyszeniu naukowemu, założonemu w 1800 roku. Wiesz, co się stało 11 maja 1830 roku? Dyplomata i uczony Julian Ursyn Niemcewicz odsłonił pomnik Mikołaja Kopernika, autorstwa Bertela Thorvaldsena, tuż przed pałacem! A potem, niestety, rosyjscy władcy zabronili działalności naukowej i stowarzyszenie zostało zlikwidowane. I wtedy przez 26 lat w pałacu działało towarzystwo prowadzące loterię! W 1857-1862 roku pałac był siedzibą Akademii Nauk Medycznych - pierwszej uczelni medycznej, reaktywowanej w Królestwie Kongresowym po powstaniu listopadowym. Niestety, Akademia została zamknięta po kolejnym nieudanym zrywie niepodległościowym - powstaniu styczniowym w latach 1863-1864. Ale nie martw się, pałac przetrwał te przejścia w historii. Po odzyskaniu niepodległości pałac został odbudowany w duchu neoklasycyzmu. Ale dowiedz się, co się działo w pałacu w okresie międzywojennym! Gościł różne organizacje naukowe i uczonych: Warszawskie Towarzystwo Naukowe, Fundację Mianowskiego, Państwowy Instytut Meteorologii, Instytut Francuski i Muzeum Archeologiczne w Warszawie. Niestety podczas oblężenia Warszawy w 1939 roku pałac został uszkodzony, a podczas Powstania Warszawskiego w 1944 roku był prawie zburzony. Jednak po wojnie w latach 1946-1950 został odbudowany w pierwotnym stylu neoklasycznym i odzyskał dawny blask.

Witajcie na ulicy Kubusia Puchatka w Warszawie! Jak sami widzicie, ta urocza uliczka została nazwana na cześć naszego ukochanego Misia Kubusia Puchatka. Wiecie, ten miś pochodzi z Anglii, ale my Polacy pokochaliśmy go tak bardzo, że postanowiliśmy nazwać ulicę na jego cześć. Ulica Kubusia Puchatka została zbudowana w pierwszej połowie lat 50., w miejscu, gdzie wcześniej stały ruiny budynków. Ma aż 149 metrów długości i w niektórych miejscach jest szeroka na 23 metry. To idealne miejsce dla spacerowiczów, którzy chcą odpocząć od tłumów ulicy Nowy Świat. Wszystkie budynki przy tej ulicy mają cztery piętra, a na parterze znajdują się sklepy. Ciekawostką jest, że w 1954 roku, dwie aleje lipowe zostały przeniesione aż ze Szczecina i zasadzone wzdłuż ulicy. Dzięki temu spacerujący mogą korzystać z cienia drzew podczas upalnych dni. Projekt tej ulicy powstał dzięki pracy architekta Zygmunta Stepińskiego oraz studentów Architektury Politechniki Warszawskiej. A fakt, że nazwa tej ulicy została wybrana w konkursie czytelników Expressu Wieczornego, to dodatkowy dowód na to, jak popularny jest nasz kochany Kubuś Puchatek w Polsce. Na północnym końcu ulicy, tuż obok skrzyżowania z ulicą Świętokrzyską, znajduje się stacja metra M2 Nowy Świat-Uniwersytet. To świetne miejsce do dalszego zwiedzania miasta! No to dalej! Czas ruszyć do naszego następnego przystanku.

Witaj na Placu Powstańców Warszawy, który kiedyś był znany jako Plac Napoleona. To miejsce znajduje się w centralnej dzielnicy Śródmieście w Warszawie. Na rogu ulicy Świętokrzyskiej i ulicy Szpitalnej, blisko Nowego Światu, jest jednym z centralnych placów w Warszawie. Historia tego miejsca sięga czasów Rzeczypospolitej, kiedy nosiło nazwę Plac Warecki. Później, w okresie Drugiej Rzeczypospolitej, miejsce to zostało nazwane Plac Napoleona. W czasie Powstania Warszawskiego w 1944 roku większość budynków na placu została zniszczona. Jednak obecnie wyróżniają się dwie ważne budowle: siedziba Polskiego Banku Narodowego, który lokalni mieszkańcy żartobliwie nazywają "trumną" (no cóż, być może nie jest zbyt atrakcyjny na zewnątrz), oraz dawny budynek Prudential, który był drugim najwyższym wieżowcem w Warszawie, aż do lat 50. Niektóre może powiedzieć: "Andy, co za kwadratowa rzecz!". Ale wierz mi, mimo swojego prostego wyglądu, ten plac ma ciekawą historię i jest ważnym punktem orientacyjnym w mieście. A teraz, czas na kolejny przystanek!

A więc, tutaj stoimy przy Pomniku Napoleona Bonaparte'a! Czy wiedziałeś, że ten pomnik został postawiony dla uhonorowania francuskiego cesarza na 190. rocznicę jego śmierci? No cóż, Napoleon to pan, który założył Księstwo Warszawskie w 1807 roku, ziemie polskie przekazane przez Królestwo Pruskie na mocy traktatów w Tylży. Księstwo było w personalnej unii z jednym z sojuszników Napoleona, Królem Fryderykiem Augustem I z Saksonii. Ale wiesz, co się stało po nieudanej inwazji Napoleona na Rosję? Już mówię! Księstwo zostało zajęte przez pruskie i rosyjskie wojska aż do 1815 roku, kiedy to formalnie zostało podzielone między te dwa kraje na Kongresie wiedeńskim. Obejmowało środkową i wschodnią część dzisiejszej Polski oraz niewielkie fragmenty dzisiejszej Litwy i Białorusi. Ale nie martw się, teraz to przecież bardzo ważny punkt dla naszych turystów, prawda?

Witaj na Alejach Jerozolimskich, czyli ulicy Jeruzalem. Jest to jedna z głównych ulic w Warszawie, która przebiega przez Centrum Miasta w osi wschód-zachód. Łączy zachodnią dzielnicę Wola z mostem na rzece Wiśle i dzielnicą Pragą po drugiej stronie rzeki. Ciekawe jest to, że nazwa ulicy pochodzi od małej wioski wybudowanej w 1774 r. przez księcia i marszałka Augusta Sułkowskiego dla żydowskich osadników w Mazowszu. Wioska nosiła nazwę Nowa Jerozolima, a droga do Warszawy została nazwana Aleją Jerozolimską. Chociaż wioska została opuszczona krótko po jej założeniu, a większość Żydów ostatecznie przeniosła się do samego miasta, nazwa przetrwała i jest używana od tamtej pory. To właśnie tutaj zbudowana została pierwsza stacja kolejowa w Warszawie. Ok, enough history lesson. Teraz przejdźmy do bardziej współczesnych faktów. W połowie ulicy, przy skrzyżowaniu z ulicami Kruczą i Bracką, znajduje się oryginalny główny dom towarowy Warszawy po II wojnie światowej, CDT 'Smyk'. Czy wiesz co robią w sklepach na Jerozolimskich, kiedy jest jakieś wyprzedaż? No tak, tam pewnie krzyczą: "Jerozolimki w jednej cenie!" (Jerozolimskie - jedna cena). Alejami Jerozolimskimi spaceruje się naprawdę przyjemnie, zwłaszcza, że można podziwiać nowoczesną architekturę i piękne budynki, takie jak Pałac Kultury i Nauki czy Dworzec Centralny. Niestety, większość domów, w tym cenne przykłady secesji i modernizmu, została zniszczona podczas II wojny światowej. Ale nie martw się, nadal można zobaczyć kilka zachowanych przedwojennych budynków, w tym historyczny Hotel Polonia Palace i apartamentowiec Hoserów. Ciekawostka: w podwórku tego budynku mieści się teatr stereoskopowy Warsaw Fotoplastikon. Chodźmy dalej i zobaczmy, co jeszcze Wam tutaj zaprezentuje!

Witaj na Placu Defilad! Jest to plac, który znajduje się w centrum Warszawy. Jego powierzchnia wynosi aż 240 000 metrów kwadratowych, co czyni go największym placem w Europie i jednym z największych na świecie. Ciekawe, prawda? Plac Defilad powstał w latach 50. razem z Pałacem Kultury i Nauki. Kiedyś był używany głównie do propagandowych parad rządowych. Większa z parad odbyła się w 1966 roku, aby uczcić tysiącletnią rocznicę narodu polskiego. Na placu odbywały się też ważne wydarzenia polityczne. Na przykład w 1956 roku odbyła się duża manifestacja, na której Władysław Gomułka potępił stalinizm i ogłosił reformy mające na celu demokratyzację systemu politycznego. Ciekawostką jest, że podczas tej manifestacji Gomułka nie przyjął Konstantego Rokossowskiego, a mikrofon oddano aktywiście Lechosławowi Goździkowi. Wielka tłum zgromadzony na placu poparł reformy październikowe, ale jednocześnie domagał się uwolnienia z więzienia kardynała Stefana Wyszyńskiego, lidera Kościoła katolickiego w Polsce. A ty masz jakieś żądania? Plac Defilad stracił na znaczeniu po upadku komunizmu i przez pewien czas był miejscem wielkiego targowiska. Ale teraz jest używany przede wszystkim jako parking. Ale nie martw się! Bogi parkingowe przepowiedziały, że wkrótce parking zostanie przeniesiony do podziemnego obiektu. Chciałbyś, żebyśmy rozpoczeli budowanie garażu podziemnego natychmiast? Oprócz tego, na placu planowane są różne projekty modernizacji, takie jak budowa Muzeum Sztuki Nowoczesnej, nowego centrum koncertowego czy wieżowców. Może tu w przyszłości pojawią się też nowe sklepy i kawiarnie? Możemy zwiedzić, a potem zakupić sobie kawę w nowym miejscu! Czy wiedziałeś, że podczas Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej w 2012 roku, Warszawa była jednym z miast-gospodarzy? A na Placu Defilad znajdowała się ogromna Strefa Kibica. Och, jakie to musiało być wspaniałe! Czy chcesz zatrzymać się tutaj na dłużej czy może przenieśmy się do kolejnego miejsca?

A teraz, mój drogi, powiedz mi, czy widziałeś kiedyś ogromny wieżowiec, który wydaje się wyrastać prosto z gorącego gorączkowego snu szalonego cukiernika? Jeśli nie, to jesteś w dobrym miejscu! Witaj w Pałacu Kultury i Nauki! Pałac Kultury i Nauki, skrótem PKiN, to sławny budynek wieżowy w centrum Warszawy. Ma w sumie 237 metrów wysokości, co czyni go drugim najwyższym budynkiem w Warszawie i Polsce (po Wieży Varso), a także szóstym najwyższym budynkiem w Unii Europejskiej i jednym z najwyższych w Europie. W chwili ukończenia w 1955 roku, był ósmym najwyższym budynkiem na świecie, utrzymując tę pozycję do 1961 roku. Był także krótko najwyższą wieżą zegarową na świecie, od 2000 roku do instalacji mechanizmu zegarowego na budynku NTT Docomo Yoyogi w Tokio, Japonii. Pałac Kultury i Nauki został zaprojektowany przez sowiecko-rosyjskiego architekta Leva Rudneva w stylu "Siedmiu Sióstr" inspirowanym polską architekturą historyczną i amerykańskimi wieżowcami w stylu art deco. W związku z tym nazywany jest nieoficjalnie "Ósmą Siostrą". W pałacu znajdują się różne instytucje publiczne i kulturalne, takie jak teatry, kina, biblioteki, wydziały uniwersytetu i władze Polskiej Akademii Nauk. Ach, ale nie tylko wnętrze pałacu jest interesujące! Otoczony budynkiem znajduje się zbiór rzeźb przedstawiających postacie ze świata kultury i nauki. Główne wejście zdobią rzeźby polskiego astronoma Mikołaja Kopernika autorstwa Ludwiki Nitschowej i polskiego poety Adama Mickiewicza autorstwa Stanisława Horno-Popławskiego. Od 2007 r. PKiN jest wpisany do Rejestru Zabytków. Na początku budynek nosił nazwę Pałac Kultury i Nauki Józefa Stalina, ale po odsowieckiej destalinizacji nazwa pochodząca od Stalina została odwołana. Stalinowi imię zostało usunięte z kolumnady, holu i jednej z rzeźb budynku. Jednak do dziś Pałac ma wiele zabawnych i dziwnych przezwisk. Jest nazywany Pekinem, ponieważ skrót PKiN przypomina nazwę stolicy Chin, albo Pajacem, który brzmi mniej więcej podobnie do Pałacu. Ale to nie koniec! Pałac ma też przezwiska jak "Strzykawka", "Słoń w Koronowych Gatkach", "Ruski Tort" i "Rakieta Stalina". Cóż za wybór! Teraz wyobraź sobie, że prawodopodobnie najwyższa wieża jest darem od Związku Radzieckiego, który Polacy niekoniecznie chcieli przyjąć. Fascynujące, prawda? Budowa rozpoczęła się w maju 1952 roku i trwała aż do lipca 1955 roku. Wieżowiec został wybudowany z radzieckich planów, a w budowie uczestniczyło od 3 500 do 5 000 sowieckich pracowników oraz 4 000 polskich. Niestety, 16 robotników zginęło w wypadkach podczas budowy. Aby zapewnić pracownikom dogodne warunki, zbudowano dla nich nowy kompleks mieszkalny ze swoim kinem, stołówką, centrum społecznościowym i basenem. Nazwano go Osiedlem "Przyjaźni" (Dzielnica Przyjaźni). Czy wiedziałeś, że przy budowie wieżowca PKiN uczestniczył również... balon? Otóż architekci sowieccy i polscy spotkali się na moście Śląsko-Dąbrowskim na wschodnim brzegu Wisły. Nad osią przyszłego wieżowca unosił się mały samolot ciągnący za sobą balon. Grupa stojąca blisko mostu miała radiocontact z pilotem samolotu. Na początku balon unosił się na wysokość 100 m, potem 110 m i 120 m. Mormorzący Polacy, pod przewodnictwem Józefa Sigalina, przepowiadali "Wyżej!" za każdymi kolejnymi 10 metrami, o jakie podnosił się balon. Ostatecznie wieża PKiN zyskała wysokość 237 metrów, składającą się z 120 metrów struktury głównej, 40 metrów wieży i 77 metrów iglicy. Czy widok tej architektonicznej i historycznej perełki nie zapiera dechu w piersiach? Zacznijmy się ruszać znowu i pokażę ci kolejne cuda stołecznego Warsawu!

Wiesz coś o Januszu Korczaku? To był niezwykły człowiek, który poświęcił swoje życie dla dzieci. A monument, który teraz widzisz, jest poświęcony jego pamięci. Został odsłonięty w 2006 roku w Świętokrzyskim Parku tutaj w Warszawie. Projektantami są Jan Bohdan Chmielewski i Zbigniew Mikielewicz. Wiesz, ta inicjatywa powstała już po wojnie, ale przez trudności z zebraniem funduszy prace nie wyszły poza etap planów. Dopiero w 1999 roku postanowiono ożywić pomysł budowy pomnika. Wieeele osób z różnych dziedzin wystąpiło z poparciem. Fundusze na budowę monumentu zostały zebrane przez organizację koncertów charytatywnych, aukcji sztuki i wsparcia ze strony władz miasta. Konkurs na projekt monumentu ogłoszono w 2001 roku i wygrał go projekt Bohdana Chmielewskiego i Zbigniewa Wilma. Pamiętasz, kiedy kamień węgielny pod pomnik został położony? Tak, tak, to było w 2003 roku przez ówczesnego Prezydenta Warszawy, Lecha Kaczyńskiego. A ostatecznie odsłonięcie pomnika miało miejsce 1 czerwca 2006 roku, czyli w Dzień Dziecka! Była to oficjalna ceremonia, w której wzięli udział Prezydent RP, Lech Kaczyński, Profesor Jadwiga Bińczycka z Polskiego Stowarzyszenia im. Janusza Korczaka, Rabbi Michael Schudrich i Dyrektor Generalna Fundacji Shalom, pani Gołda Tencer. Pod samym parkiem Świętokrzyskim stał dom dla żydowskich sierot, skąd Janusz Korczak wraz ze swoimi uczniami wyruszył w swoją tragiczną podróż do obozu koncentracyjnego. Janusz Korczak ma tu swoje miejsce pamięci. Właśnie tutaj jest największy i najczęściej odwiedzany monument poświęcony pamięci Janusza Korczaka w Warszawie. Co roku w okolicach 1 czerwca, w Dzień Dziecka, uczniowie szkół warszawskich organizują wycieczki właśnie tutaj. Jak ci się podobało zwiedzanie Warszawy? Pogoda nam dopisuje, a ja mam nadzieję, że moje żarty były wystarczająco zabawne. Teraz czas na ostatnią atrakcję naszego spaceru. Czy jesteś gotowy na ostatni przystanek?

Witaj ponownie w Parku Świętokrzyskim, czyli Holy Cross Park! Ten park miejski, położony w Warszawie, to prawdziwy raj dla miłośników przyrody i relaksu. Jest położony w centrum miasta, pomiędzy ulicami Platera, Świętokrzyską, Marszałkowską oraz Pałacem Kultury i Nauki. Ciekawostką jest to, że park nosi swoją nazwę od ulicy Świętokrzyskiej, która z kolei została nazwana od kościoła św. Krzyża. Na początku jednak nosił on nazwę placu im. Stalina, a następnie Parku przy Pałacu Kultury i Nauki. Dopiero później otrzymał aktualną nazwę. Park Świętokrzyski został zaprojektowany przez Tadeusza Nurkiewicza i powstał w miejscu, gdzie wcześniej znajdowały się fragmenty ulic Pańskiej, Siennej, Zielnej i Wielkiej. Prace nad budową parku rozpoczęły się w 1954 roku. W ramach tego projektu posadzono około 400 drzew i 7000 krzewów. Niektóre z sadzonek pochodziły ze Szczecina i Kamieńca Ząbkowickiego, inne zaś zostały przesadzone z okolic ulicy Księcia Trojdena w Warszawie. Park został otwarty 22 lipca 1955 roku. W 2006 roku w parku odsłonięto pomnik Janusza Korczaka autorstwa Zbigniewa Wilmy i Jana Bohdana Chmielewskiego. Jest on umieszczony w miejscu, gdzie w latach 1941-1942 znajdowało się sierociniec Janusza Korczaka. Od 2007 do 2009 roku, w parku działało Forum Wolności Słowa - miejsce, w którym każdy mógł organizować protesty i wyrażać swoje przekonania, nawet bez zezwolenia. Inicjatywa ta została zainspirowana Speakers' Corner w londyńskim Hyde Parku. Niestety, nie cieszyła się ona dużym zainteresowaniem i została zlikwidowana w 2009 roku. Park Świętokrzyski ma kształt prostokąta i znajduje się na terenie o powierzchni 6 ha. Można w nim podziwiać około 400 drzew, reprezentujących 15 różnych gatunków, oraz około 7000 ozdobnych krzewów. Oprócz tego w parku znajduje się instalacja zegara słonecznego. Park graniczy z Placem Defilad na południowo-wschodniej stronie. Ciesz się spacerem po Parku Świętokrzyskim i delektuj się jego pięknem oraz spokojem. To idealne miejsce, aby na chwilę oderwać się od zgiełku miasta i odkryć urokliwe zakątki natury. A teraz czas ruszać dalej w naszą wycieczkę!

Synagoga Nożyków (ang. The Nożyk Synagogue) to jedyny ocalały przedwojenny dom modlitwy żydowski w Warszawie. Została zbudowana w latach 1898-1902 i została odrestaurowana po II wojnie światowej. Jest nadal czynna i obecnie służy jako miejsce modlitwy dla warszawskiej gminy żydowskiej, a także dla innych organizacji żydowskich. Przed II wojną światową społeczność żydowska w Warszawie, jedna z największych na świecie, miała ponad 400 domów modlitwy. Jednak pod koniec XIX wieku tylko dwa z nich były oddzielnymi budynkami, reszta to mniejsze kaplice przyłączone do szkół, szpitali lub prywatnych domów. Najstarsza Synagoga Okrągła na Pradze służyła lokalnej społeczności od 1839 roku, natomiast Wielka Synagoga (wybudowana w 1878 roku) była przeznaczona dla społeczności reformowanej. Wkrótce pojawiła się potrzeba budowy świątyni również dla społeczności ortodoksyjnej. Między 1898 a 1902 rokiem Zalman Nożyk, znany warszawski kupiec, oraz jego żona Ryfka sfinansowali budowę takiej świątyni przy ulicy Twardej, obok osiedla Grzybowo i Placu Grzybowskiego. Budynek został zaprojektowany przez znanego warszawskiego architekta, Karola Kozłowskiego, projektanta Filharmonii Narodowej. Fasada jest neoromantycka, z wyraźnymi elementami neobizantyjskimi. Sam budynek jest prostokątny, a wewnętrzna komora podzielona na trzy nawy. Synagoga została oficjalnie otwarta dla publiczności 26 maja 1902 roku. W 1914 roku fundatorzy przekazali ją warszawskiej gminie żydowskiej, w zamian za modlitwy w ich intencji. W 1923 roku budynek został wyremontowany przez Maurycego Grodzieńskiego, który zaprojektował również półkolisty chór, który został dołączony do wschodniej ściany świątyni. We wrześniu 1939 roku synagoga została uszkodzona podczas nalotu. Podczas II wojny światowej obszar ten był częścią Małego Getta i podzielił jego los podczas powstania w getcie, a następnie likwidacji społeczności żydowskiej w Warszawie przez nazistów. Po 1941 roku Niemcy używali budynku jako stajni i magazynu. Po wojnie zrujnowany budynek został częściowo odbudowany i zwrócony warszawskiej gminie żydowskiej, ale prace rekonstrukcyjne nie zostały rozpoczęte. Całkowicie odbudowano go między 1977 a 1983 rokiem (oficjalnie otwarty 18 kwietnia 1983 roku). Wtedy także do wschodniej ściany dodano nowe skrzydło, które obecnie pełni funkcję siedziby gminy, a także kilku innych organizacji żydowskich. Obecnie jest używany codziennie zarówno jako miejsce modlitwy, jak i spotkań.