Przed Tobą stoi masywny, jasnobeżowy budynek o prostej, kubicznej formie - jego gładkie ściany z nazwiskami wielkich malarzy łatwo dostrzeżesz już z daleka, spoglądając w lewo od rogu ulic An der Rechtschule i An Groß St. Martin.
Stojąc tutaj, możesz niemal poczuć ciężar historii, który gromadził się przez dwa wieki. Wyobraź sobie: jest początek XIX wieku, czasy wojen, zamieszania i popiołów po likwidowanych klasztorach. Pośród tego chaosu żyje profesor i kanonik Ferdinand Franz Wallraf. Miasto Kolonia powinno mu być wdzięczne - to właśnie on, jak wytrwały poszukiwacz skarbów, wyciągnął z ruin i zapomnienia niezliczone dzieła sztuki, książki, minerały, ryciny, malowidła, uratował przed zgubą. W swoim testamencie w 1818 roku zapisał je miastu z jednym warunkiem: mają zostać w Kolonii na zawsze, dla wszystkich, dla sztuki i nauki.
Pierwsze muzeum otwarto w 1827 roku w dawnych komnatach biskupich. Samo muzeum zawsze było w ruchu - nowe siedziby rosły i znikały, przetrwały wojny i bombardowania, aż do 1943 roku, gdy stary neogotycki gmach obrócił się w pył podczas nalotów - wtedy huk, ogień i rozbite szkło kontrastowały z delikatnością zgromadzonych tu dzieł. Odbudowane w latach 50. świętowało powrót, ale wciąż było za małe dla nieustannie rosnącej kolekcji. Gdy Peter i Irene Ludwig przekazali do Kolonii swoje arcydzieła, trzeba było oddzielić kolejne muzeum.
Obecny budynek, który widzisz, zaprojektował Oswald Mathias Ungers - symbol prostoty, mocny jak forteca historii, otwarty na świat sztuki. Otwarto go w 2001 roku, niedaleko ratusza, gdzie w średniowieczu pracował Stefan Lochner - legendarny malarz koloński, którego dzieła właśnie tu można podziwiać. Fasada muzeum nosi nazwiska mistrzów, których dzieła znajdziesz w środku: od Dürera przez Cranacha, Rembrandta i Courbeta aż po Renoira.
To muzeum jest domem największej na świecie kolekcji malarstwa średniowiecznego z Kolonii - zachowały się bo tu nie było wielkich pożarów ani ikonoklastycznych burz, które niszczyły skarby w innych miastach. Obok Ciebie są arcydzieła baroku, malarstwa niderlandzkiego, francuskiego i niemieckiego - Rubens, Van Dyck, Rembrandt - lecz równie cenne są płótna romantyków i symbolistów, dzieła Moneta, Courbeta, Munch czy Rodina.
Wyjątkowa jest też Fondation Corboud, dzięki której Kolonia prezentuje najbogatszą w Niemczech kolekcję impresjonistów - Monet, Renoir, Cézanne i inni. Jednak wiele obrazów musi czekać w magazynie aż powstanie dobudowa muzeum, o której mówi się od ponad dwóch dekad. W 2024 roku nastąpił jednak pierwszy poważny krok - zaczęły się prace budowlane i wreszcie otwarcie kolejnych sal zaplanowano na 2028 rok.
W przestrzeni muzeum nie tylko można zobaczyć arcydzieła - są tu regularne wystawy czasowe, grafiki, rysunki, a także stare miniatury, w tym dzieła Leonarda da Vinci czy Dürera. Łącznie ponad 75 000 prac na papierze pozwala wejść w świat zamknięty w cichych salach, gdzie każdy detal czeka na uważnego gościa.
To miejsce tchnie spokojem i skupieniem, ale kryje też mnóstwo dramatów: uratowane dzieła, zagubione arcydzieła, kontrowersje wokół powojennych zakupów i niekończące się starania ludzi oddanych sztuce. Nawet dzisiaj, gdy nowi dyrektorzy jak Marcus Dekiert prowadzą muzeum przez wyzwania współczesności, czuć ducha tych, którzy je tworzyli i strzegli na przestrzeni stuleci.
Gdy przekroczysz próg tego budynku, pamiętaj o wszystkich historiach, które czekają tutaj na odkrycie.
Zaintrygowany zbiorami, radą powierniczą wallraf-richartz-museum i museum ludwig e. v. czy wystawy? Przejdź do sekcji czatu, a z przyjemnością podam więcej szczegółów.
