Kijk recht voor je uit: daar staat het statige stadhuis van Duinkerke met zijn rode bakstenen gevel, grote ramen en vooral die indrukwekkende, 75 meter hoge toren die bijna de wolken lijkt te prikken-het is moeilijk te missen!
Stel je eens voor: het is het jaar 1233 en op deze plek verrijst het allereerste stadhuis van Duinkerke, een klein baken van orde temidden van de zeegeur en het zoute windje dat hier altijd waait. De stad was toen vaak het speelveld van machthebbers en avontuur. In 1558, terwijl de zon wellicht net onderging, stormden de Fransen onder leiding van de geharde maarschalk Paul de Thermes binnen. Er zat niets anders op: het oude stadhuis werd met de grond gelijk gemaakt. Maar Duinkerkenaars zijn niet voor één gat te vangen-in 1562 stond er weer een nieuw stadhuis, Gothic Revival, met magische glas-in-loodramen die bij ochtendzon fel op kleurden.
Maar de rust was van korte duur. In 1642 legde een allesverslindende brand het gebouw in as. Kun je je de dramatische schaduwen voorstellen van mensen die met emmers water het vuur probeerden te doven? Met de moed der wanhoop bouwde men weer op, en in 1644 prijkte er een gloednieuw stadhuis in neoklassieke stijl, met vier statige Ionische zuilen. Toch knaagde de tijd hier verder-en tegen het einde van de 19e eeuw kraakte het gebouw aan alle kanten.
In 1897 werd de eerste steen gelegd voor het huidige pareltje, ontworpen door Louis Marie Cordonnier. Stel je voor: rode bakstenen, een prachtig versierde gevel met gebeitelde details en precies in het midden een toren die elke torenwachter jaloers zou maken. Op 17 september 1901 werd het officieel geopend, onder toeziend oog van niemand minder dan de president van Frankrijk én tsaar Nicolaas II van Rusland-je zou bijna denken dat er een feestje gaande was met al dat internationale bezoek!
Kijk nog eens goed naar de gevel. Je ziet beelden van zes opmerkelijke figuren uit de geschiedenis van de stad: soldaten, een magistraat, een voormalige burgemeester, een zeeheld, een edelman en een heuse kaperkapitein! Elk van hen kijkt statig uit over de Place Charles Valentin, alsof ze de stad nog altijd beschermen.
Maar zelfs dit trotse stadhuis kon niet ontsnappen aan de turbulente geschiedenis van Duinkerke. Op 27 mei 1940, tijdens de Tweede Wereldoorlog, sloegen Duitse granaten gaten in de muren: het interieur verwoest, het gebouw nog slechts een schim van wat het ooit was. Alsof een droevig kind zijn favoriete speelgoed kapot terugvindt na een storm. Maar als je dacht dat dit het einde was-mispoes! De zoon van de oorspronkelijke architect, Louis-Stanislas Cordonnier, blies het stadhuis weer nieuw leven in en in 1955 werd het heropend, feestelijk en fier. Alsof de stad zichzelf opnieuw uitvond.
En het bleef groeien: in 1960 kwam er een noordelijke vleugel bij, in 1974 eentje aan de zuidkant. In 2005 kwam het belfort zelfs op UNESCO’s Werelderfgoedlijst te staan. Dus nu je hier staat, kijk vooral nog eens naar boven. Hoor je in de wind misschien het carillon een deuntje spelen? Voel je de trots van Duinkerke, die zich nooit laat verslaan? Nou, in elk geval blaast altijd die ondeugende zeewind nog recht door de poort heen-en als je niet oplet, waait je haar net zo wild als het verleden hier ooit was!
