Kijk recht vooruit naar de opvallende, hoge vierkante bakstenen toren met brede boogramen en een spits dakje met een metalen piek: dat is de Troyana-toren, die zich naast het paleis aan de rand van piazza Medici bevindt.
Stel je even voor, je staat nu aan de voet van de stoere 44 meter hoge Troyana-toren, ook wel bekend als de Torre dell’orologio, oftewel de toren van de klok. Ja, precies: hier in het hart van de stad heeft deze bakstenen reus al eeuwenlang alles gezien en gehoord. Ooit bouwden rijke families deze torens niet om hun was te laten drogen, maar om te laten zien wie hier de baas was! En aan het eind van de twaalfde eeuw begon de bouw van deze toren. Nou, de eerste eigenaren zijn in de nevelen der tijd verdwenen-of misschien houden ze gewoon niet van lege bakstenen...
In het begin hoorde de toren waarschijnlijk bij een invloedrijke patriciërsfamilie, maar het duurde niet lang voordat de bankiersfamilie Troya hun fortuin - nee, niet in bitcoins maar in klinkende munt - gebruikte om de toren af te maken. Rond 1250 voegden ze die mooie grote boogramen toe, en tussen 1260 en 1280 kreeg de toren haar indrukwekkende kantelen aan de bovenkant, zoals je nu ziet. Een beetje prestige laten zien, zeg maar. Je kijkt nu eigenlijk naar een soort middeleeuwse "skyline statement".
Maar wacht, het verhaal krijgt nog een twist! In de vijftiende eeuw werd deze toren eigendom van de familie Asinari. Zij besloten het klokmechanisme te installeren, een beetje zoals een moderne smartwatch, maar dan voor de hele stad. De klok was de baas: ze gaf aan wanneer de stad naar bed moest, wanneer de scholen opengingen, en wanneer de winkels dicht moesten. Stel je eens voor dat iedereen hier tegelijk zijn marktkraam begon op te ruimen als die klok bewoog! In de middeleeuwen klonk de zware bronzen bel luid over de straten van Asti, soms het enige lawaai in de stille avondlucht.
Maar daar stopte het niet… Ooit werden er zelfs straffen in het openbaar uitgevoerd op het plein hier, terwijl de klok het ritme van de dag en nacht aangaf. Even oppassen dus als je te laat op het plein kwam-je wilde hier liever geen straf vangen.
Door de eeuwen heen veranderde de functie van de toren steeds. Na de komst van de hertogen van Orléans werd hij het centrum van de macht in de stad - de gouverneur sprak vanuit zijn ramen boven de mensen uit, terwijl beneden de handelaren in alle haast hun laatste koopwaar verkochten. In 1560 schonk Emanuele Filiberto van Savoye de toren definitief aan de stad Asti, dus als je straks je vrienden belt dat je in de Troyana-toren staat, kun je trots zeggen dat je bij het stadsbezit hoort!
Laten we het niet vergeten: de bel in deze toren is een ware gigant. Met een doorsnee en hoogte van 1,20 meter en een gewicht van bijna 1.400 kilo, is hij niet alleen oud (uit de zestiende eeuw), maar ook de oudste nog actieve uurbel in Piemonte. Elk uur krijg je hier dus een stukje geschiedenis gratis te horen. Op de bel zijn prachtige gotische inscripties te vinden, net als afbeeldingen van aartsengel Michaël, de Madonna met kind, en het wapen van de stad Asti. Geloof het of niet, zelfs nu nog klinkt zijn toon helder over de daken van Asti en blijft zo iedereen in het gareel.
In de twintigste eeuw kreeg onze toren eindelijk wat liefde: de boogramen werden weer geopend na eeuwen dichtgemetseld te zijn, en de muren zijn stevig gerestaureerd-alsof je opa eindelijk naar de spa mocht.
Dus, terwijl je hier staat, kijk omhoog naar die trotse toren. Stel je voor dat iedere klokslag niet alleen de tijd, maar ook eeuwen van verhalen, schandalen, marktplezier en middeleeuwse spanning door de straten jaagt. Een stukje Asti dat al bijna duizend jaar alles ziet... en alles hoort. Misschien hoor je de bel straks luiden - en als je even niet oplet, krijg je misschien zelf nog een verrassing uit de middeleeuwen!
Voor meer inzichten over de architectuur, de constructie of de de bel, voel je vrij om naar de chatsectie hieronder te navigeren en te informeren.
