Kijk recht voor je: het Palazzo Alfieri herken je aan de lange, statige gevel die grauw-wit afsteekt tegen de straat, met hoge ramen en een sierlijk balkon boven de zware houten deur - bijna alsof het gebouw zelf net een lofzang wil declameren!
Stel je voor dat je terug bent in de 18e eeuw. De straten van Asti klinken van hoefijzers op de keien, de lucht ruikt naar verse broodjes van de bakker om de hoek, en midden op deze boulevard torent het indrukwekkende Palazzo Alfieri. Maar pas op, want achter deze heuvelachtige façade schuilt een waar verhaal dat helemaal niet zo statisch is als het op het eerste gezicht lijkt!
Dit gebouw begon ooit als een groep middeleeuwse huisjes, bij elkaar geraapt, bijna als een studentenhuis dat te lang niet is opgeknapt. Dan, rond 1696 - het jaar van pruiken en poeder, remember - komt de familie Alfieri in beeld. Zij kopen het pand op én besluiten in 1736 dat het tijd is voor een make-over. Dat doen ze zo grondig en chique dat zelfs een architect met de fantastisch dramatische naam Benedetto Alfieri erbij wordt gehaald. Ja, familie van... jawel: Vittorio Alfieri, de beroemde dichter! Die wordt hier zelfs geboren, in een kamer die nog steeds te bezichtigen is - stel je voor dat die muren konden praten, ze zouden je misschien een paar van zijn sonnetten influisteren.
Binnen is het alsof je een theater op loopt: eerst een atrium als de foyer, dan een monumentale trap rechts, en links een vleugel van wel 22 meter lang! En het mooiste? Na het atrium sta je opeens in een spectaculaire binnenplaats, met muren die samenkomen in een soort mini-Amfitheater. De lichte echo van voetstappen daarbinnen maakt het bijna magisch. Ook nieuwsgierig: er waren geheime deurtjes, eentje naar het zijvleugel, en eentje naar de tuin. Je zou bijna verwachten dat ergens toch nog een dichter zit weg te dromen...
Vittorio Alfieri bracht hier zijn eerste vijf jaar door - stel je de kleine Vittorio voor die langs de hoge ramen rent, misschien zelfs stiekem snoep jat uit de keuken in de kelder. In de koele gewelfde kelder was niet alleen een keuken, maar ook een beroemde wijnkelder, gewoon "de witte wijn-kelder" genoemd. Er hadden bakstenen wat te vertellen!
Maar de tijd rijdt verder en het palazzo verandert van eigenaar en uiterlijk, vooral in de negentiende en twintigste eeuw. De Colli di Felizzano-familie woonde er, nadat Marianna Cristina Canalis, dochter van Vittorio’s zus, trouwde met een graaf (ja, het klinkt allemaal heel Downton Abbey-achtig). Later wordt het eigendom van de gemeente, dankzij graaf Leonetto Ottolenghi - deze man vond dat Asti wel iets bijzonders verdiende en schonk het gebouw, op één voorwaarde: maak er een plek van voor cultuur, studie en herinnering.
Fast forward naar nu: na talloze renovaties is het palazzo een museum, gewijd aan - wie anders - Vittorio Alfieri. Je vindt er zijn originele meubels, prenten, toneelkostuums, en zelfs een lok haar van de dichter, bewaard door zijn geliefde Contessa d’Albany. Ja, zelfs een dichter wilde soms een haarlok bewaren om aan een geliefde te denken. In de museale kamers hangen beroemde portretten van Alfieri en zijn familie. In de salon zie je een schilderij van de Contessa met haar hond Pirro - stel je voor, zelfs honden kwamen op het doek terecht!
En als je goed luistert, als het even stil is in het palazzo… hoor je misschien de stemmen van vroegere bewoners, het zachte ritselen van theaterkostuums, of een dichter die zelfs in zijn slaap nog rijmt. Want als deze muren konden praten, dan zouden ze je vertellen over verloren liefde, geladen pennen en wijn die rijkelijk vloeide.
Dus, neem nog even een laatste blik op die hoge ramen en het sierlijke balkon. Wie weet, misschien krijg je op deze plek wel inspiratie voor je eigen sonnet. Gewoon oppassen dat je niet begint te declameren tegen de postbode!
Interesse in een diepere duik in het Het Gebouw, het Alfieri museum of de restauraties? Ga met me mee in het chatgedeelte voor een verhelderend gesprek.
