Je ziet nu voor je het imposante bakstenen gebouw met drie ronde roosvensters en een hoge klokkentoren rechts; kijk naar die reusachtige façade met bogen en zuilen, want daar schittert de Kathedraal van Santa Maria Assunta in volle glorie.
Welkom voor de belangrijkste kerk van Asti, het indrukwekkende hart van de stad - en geloof mij, hier is de geschiedenis net zo dik als de muren zelf! Stel je even voor: je staat aan het begin van de vijfde eeuw. Hier, waar nu deze gotische reus de hemel probeert te raken, stonden alleen nog losse gebouwen en een kerkje dat te klein en niet veilig genoeg was voor iedereen. De stad groeide, en men besloot de bisschopskerk binnen de stadsmuren te verhuizen, waar men hopelijk niet bij iedere aanval alweer naar een nieuwe plek hoefde te zoeken. Ze hadden duidelijk geen zin om steeds opnieuw te verhuizen - je zou er je plattegrond op verliezen.
De eerste versie van deze kathedraal werd gebouwd met puin van omgevallen huizen. Letterlijk recycling, maar dan middeleeuws! Tussen 1070 en 1095 ging het even mis: het dak kwam naar beneden nadat er brand uitbrak - gesticht door niemand minder dan Adelaide van Susa, de schoonmoeder van een keizer, die het aan de stok had met de lokale bisschoppen. Maar geen zorgen, nog geen dertig jaar later kwam de paus zelf, Urbanus II, langs en consacreerde het nieuwe godshuis dat klaar was om zelfs de zwaarste mis bij te wonen.
In de loop der eeuwen groeide de kathedraal uit tot een meesterwerk. Kijk goed: de drie hoge bogen en indrukwekkende roosvensters zijn typisch voor de gotische architectuur die hier tot in Noord-Italië heeft doorgewerkt. De toren? Die is uit 1266, bedankt Jacopo Ghigo! Hij had het al zwaar genoeg - de eerste klokkentoren dreigde het begeven, dus bouwde hij er eentje met maar liefst zeven verdiepingen, plus een achthoekige spits erbovenop. Door de eeuwen heen werd de kathedraal telkens weer uitgebreid en verbouwd. Elk nieuw tijdperk, van gotisch tot barok, liet zijn sporen na - soms net zo subtiel als een olifant in een porseleinkast.
En dan het mysterieuze portaal aan de zijkant, rijk versierd met heiligenbeelden: Hier zie je onder andere Sint-Jerome, Petrus, Paulus en Sint-Biagio. Eeuwenlang dachten mensen dat dit stuk veel jonger was vanwege de finesse, maar nee hoor - de middeleeuwers konden er wél wat van! Klein raadsel voor jou: zie je de marmeren beeldengroep met Maria Assunta omringd door zes engelenhoofden? Die werd hier in 1470 stabiel neergezet - hopelijk gaven die engelen haar geen last van hoogtevrees!
Toch liep niet alles op rolletjes. In latere eeuwen vonden pastoors en bouwmeesters het nodig om dingen te verfraaien of te verbouwen volgens de mode van hun tijd. Dus kwamen er barokke kapellen die soms net zo goed bij een spaarvarken hadden gepast. Veel oude fresco’s en details werden letterlijk weggebeiteld om plaats te maken voor nieuwe kunstwerken. Gelukkig zijn de origineelste kapitelen uit de vroege veertiende eeuw gespaard gebleven - alsof ze zich bij elke verbouwing stevig vastklampten aan hun plek!
Binnen, achter het zware portiek, kijk je omhoog en zie je dat alle gewelven prachtig zijn beschilderd. De Milanese meesters Francesco Fabbrica en Pietro Antonio Pozzi, samen met Bocca uit Bologna, hebben de hele Bijbel als stripverhaal op deze plafonds geschilderd. Zet maar alvast je nekspieren schrap - hier kan je uren naar kijken!
De kathedraal herbergt een indrukwekkende collectie kunstwerken: van het schilderij "Lo Sposalizio della Vergine” van Gandolfino da Roreto tot houtwerk van Salario di Moncalvo en zelfs een uniek duo van historische orgels dat samen een concert kan geven. Ja, je hoort het goed, deze kathedraal is eigenlijk één grote instrumentenkamer, soms lijkt het wel een muziekwinkel met extra heilige klanken! En elke grote feestdag, zoals de dag van de patrones, werd het plein voor deze kathedraal omgetoverd tot een festival voor koorzangers, musici en zingende burgers uit de hele regio.
Dus adem diep in, ruik de eeuwenoude stenen, luister naar een denkbeeldig orgelconcert dat galmt onder de gewelven, en stel je voor hoeveel voeten, hoop en geheimen deze kathedraal al eeuwenlang onder haar dak ontvangt. De Kathedraal van Santa Maria Assunta - waar steenhouwers, gelovigen, bisschoppen en zelfs rebelse schoonmoeders hun sporen hebben nagelaten. Zo zie je maar: elke kerk heeft zijn verhalen, en sommige zijn zelfs heter dan de hel!
Geïntrigeerd door de beschrijving, werken of de fotogalerij? Ontdek verder door met me mee te doen in de chatsectie hieronder.
