Je herkent het Bisschoppelijk Seminarie van Asti gemakkelijk aan de lange, statige gevel van rood baksteen met rijen hoge ramen en opvallende groene luiken, precies daar waar de stoep een beetje breder wordt bij het kleine pleintje.
Staat je neus nu richting deze machtige barokke gevel? Dan ben je precies goed! Stel je even voor: het is 1574. Je ruikt het hout van de kraampjes op het marktplein, de lucht is gevuld met klokkengebeier en plots trekt een kleine stoet jonge geestelijken voorbij - bestemming het allereerste seminarie, een paar huizen verderop naast de kerk van Sant’Ilario. Die kerk stond er trouwens al sinds de 13e eeuw. In die tijd was het seminarie niet veel meer dan een woonhuis, maar met een koekjestrommel vol geduld - en heuse bisschoppen zoals Domenico della Rovere en later Paolo Maurizio Caissotti - groeide het gebouw uit tot dit imposante complex.
Rond 1762 zat het hier propvol piepjonge seminaristen die soms zoveel lawaai maakten dat zelfs de heiligen op de glas-in-loodramen even met hun ogen rolden. Bisschop Caissotti dacht, “Dit kan zo niet langer,” en schakelde prompt de beroemde architect Benedetto Alfieri in. De plannen waren ambitieus: vier zijdes rond een binnenplein, met hoge zalen, arcades, zelfs een ellipsvormige aula... Maar ach, de schatkist bleek zo leeg als mijn maag voor de lunch. Dus kregen ze maar drie vleugels en een halve derde verdieping. En die prachtige ronde kerk op de hoek? Die bleef een droom op papier. Gelukkig kwam er voor iedereen wat extra ruimte, nadat ze enkele aangrenzende huisjes omver kegelden en de kerk van San Sisto opofferden - al herinnert de zuil met het kruisbeeld voor je neus daar nog altijd aan.
In de Franse tijd, 1798, werd het hier eventjes minder heilig: soldaten namen hun intrek, en zelfs bakkers bevolkten de zuidvleugel met een geur van vers brood die waarschijnlijk menige seminarist uit z’n bed deed springen. Het aantal leerlingen daalde vlug, tot welgeteld twaalf brave zielen. Geen reden tot paniek, want in 1801 werden de deuren weer feestelijk geopend, en het gebrabbel van dertig jonge studenten vulde de gangen opnieuw.
Nu even een sprongetje naar een verrassend stil hoekje op de bovenste verdieping… Daar vind je tegenwoordig de prachtige bibliotheek, gesticht in 1730 door bisschop Todone. En wauw - wat een schat aan boeken! Hier ligt één van de grootste verzamelingen van Piemonte. En pssst, ga even verder: verborgen kamers vol stoffige oude instrumenten en vitrines met 19e-eeuwse apparaten voor scheikundige en natuurkundige experimenten, alsof Einstein elk moment zelf binnen kan wandelen.
Maar wacht, er hangt hier meer in de lucht dan alleen boekenstof. In de zalen ontdek je schilderijen van eeuwen geleden, zoals de tedere “Natività con i santi Bartolomeo e Benedetto” uit de zestiende eeuw - als die kon praten, zouden ze misschien wel geheimen verklappen uit lang vervlogen nachten vol gebed en gefluister. En dan is er nog de “Adorazione dei Magi” uit 1517, en het statige portret van monseigneur Garberoglio, geschilderd in 1896 - die kijkt stiekem streng toe of je wel netjes blijft tijdens deze rondleiding.
Dus, luister goed als de wind hier fluistert, want elke steen van het seminarie lijkt een eigen verhaal te willen vertellen - van giggelende studenten tot geleerde bisschoppen, van Franse soldaten met knorrende magen tot imposante boekenrijen waar menig Astigiano jaloers op zou worden. Wat denk je, voel jij de geschiedenis hier ook in je schoenen kriebelen?
Voor een beter begrip van de de bibliotheek, de schilderijen of de fotogalerij, neem contact met me op via de chat hieronder.
